EN
Nederlands
Français
Update: ik bezocht Lissabon opnieuw in january 2019 en zag de stad vanuit een heel ander licht – en met veel meer reiservaring in men rugzakje. Ik zal deze post tezijnertijd updaten of een nieuwe schrijven om die nieuwe blik op de stad te delen.
Ik had hoge verwachtingen voor Lissabon in Portugal. Een vriend van ons is er gek van en het is Portugal’s meest bezochte stad. Lissabon moest wel geweldig zijn, toch?
Nu, niet zo.
Toen ik onze reis naar Portugal aan het plannen was, twijfelde ik lang over het aantal nachten dat we in Lissabon zouden verblijven. Ik dacht er zelfs over helemaal niet in Sintra te verblijven en vijf nachten in Lissabon door te brengen.
Blij dat ik dat niet gedaan heb.
Wat was er mis met Lissabon? Wel, ik ben zeker dat de stad een heleboel leuke kanten en interessante plekken heeft die ik niet ontdekte, maar dat terzijde gelaten: soms is een plek gewoon je ding niet.
Lissabon was mijn ding niet.
Het was er ZO toeristisch. Ik hoorde er evenveel, misschien wel meer andere talen dan dat ik Portugees hoorde. Nu, dat is op zich geen probleem, maar het wordt er wel een wanneer de lokale handelaars je gaan behandelen als een toerist die gewoon wat geld moet afgetroggelt worden. Bij sommige restaurants werden we haast letterlijk naar binnen getrokken.
Iets anders wat we echt stoorde was dat in de meest toeristische buurt van Lissabon, rond de Praça do Comercio, de politie drugsdealers tolereert. Ja, inderdaad. We wandelden langs een man die ons marihuana aanbood terwijl er slechts twee meter verderop een agent stond. Die deed niets. Er werd ons tijdens onze drie dagen in Lissabon (waarvan we er een in Belém en een in Cascais doorbrachten), zeker vijf maal drugs aangeboden.
Nu weet ik dat we slechts heel kort in Lissabon waren en zeker niet alles zagen, maar die eerste indruk zal me wel bijblijven. Er zijn tal van andere plekken in de wereld waar ik slechts kort was en die me wel meteen aanspraken.
Toch hebben we ons ook best geamusseerd in Lissabon en dat wil ik je graag even tonen.
Wandel je mee?
Lissabon verkennen
Ons hostel lag vlak aan het water en dus liepen we zo naar de Praça do Comercio. Omdat het al na lunchtijd was, aten we een broodje op het plein bij een plek genaamd Nosolo Italia (ze hebben ook een afdeling in Belém).
Ik hoor je al denken: “Je gaat toch niets eten op een groot plein in het midden van de stad?”, maar de broodjes waren best lekker en niet echt superduur, gezien de locatie. De drank daarentegen… We betaalden zo’n €2,5 voor een kleine Cola. Dit was echter onze eerste lunch in Lissabon en we wilden gewoon even rustig eten.
Van de Praça do Comercio liepen we naar het Castelo de São Jorge. Eens daar gekomen besloten we het kasteel niet te bezoeken. Het leek er erg druk en na de prachtige paleizen die we in Sintra gezien hadden, dachten we niet dat het Castelo de São Jorge daaraan zou kunnen tippen.
Voor de geïnteresseerden: een toegangskaartje voor het kasteel kostte toen wij daar waren €7,5 voor een volwassene, maar er waren verschillende kortingsformules beschikbaar.
Van het kasteel liepen we de Alfama wijk in. Dit was mijn lievelingsbuurt in Lissabon. Kleine straatjes om in te verdwalen, cafeetjes met slechts twee plastieken tafeltjes op het “terras”… en veel minder mensen. We liepen op het gevoel de straatjes door tot we weer het water en de Praça do Comercio bereikten.
Van daar liepen we de autovrije winkelstraat Rua Augusta in. Die straat volgden we noordelijk tot aan de Praça Dom Pedro IV en verder tot aan de Praça Restauradores.
We trainden onze kuiten verder door de Avenida da Liberdade omhoog te lopen tot aan de Praça do Marquês de Pombal en ons eigenlijke doel: het Parque Eduardo VII.
Vanaf de top van het park heb je een geweldig zicht op Lissabon.
Toen we aan twee mannen en een vrouw vroegen of ze een foto van ons wilden nemen, zei de eerste man: “Dat moet hij doen, hij is de beste fotograaf van Lissabon”, terwijl hij de andere man aanwees. We dachten dat hij een grapje maakte, maar achteraf bekeken is de foto toch zeer geslaagd.
Vlak boven het Parque Eduardo VII ligt nog een parkje, de Jardim Amália Rodrigues.
Wanneer je dat parkje aan de noordelijke zijde verlaat en naar rechts wandelt, kom je een grote Corte Inglès tegen. Nu is Siemen normaal niet zo’n winkelfan, maar Corté Inglès verkocht verschillende surf- en snowboardmerken die hij graag draagt en dus keken we even rond.
De buit? Een shortje en topje voor mij en een short voor hem.
Na ons klein winkelintermezzo zetten we de afdaling in, terug richting stadscentrum.
Eten en drinken in Lissabon
Voor ik het volgende vertel: ik weet heus wel dat je in de meeste steden best weg blijft van de toeristische plekken als je lekker en niet te duur wilt eten. Ik weet ook dat je in Lissabon op heel wat plekken lekker Portugees kan eten zonder een arm en een been te betalen.
Maar om een mij nog steeds duistere reden hadden we tijdens de laatste stop van onze Portugalreis de energie niet meer om naar die authentieke plekken op zoek te gaan en toen we aan het eindelijk van onze wandeling een aantal restaurants spotten aan de Rua Jardim do Regedor, besloten we daar een kijkje te gaan nemen.
De meeste restaurants zagen er echter erg onaantrekkelijk uit. Je kent het wel: menus met prentjes en obers die je trachten binnen te lokken. Er was echter ook een Italiaan en omdat we geen zin hadden om verder te zoeken, namen we daar plaats.
Goede beslissing.
We voelden ons eerst wat stom omdat we in Portugal bij een Italiaans restaurant waren binnengestapt, maar waren uiteindelijk blij met onze keuze. Het personeel was vriendelijk en het eten was erg lekker. Ik nam ravioli met ricotta en spinazie en Siemen koos voor een pizza. Ik nam een hap en besloot meteen dat ik hier ook wel eens pizza wilde komen eten.
De korst was net zo dik als ze moest zijn en niet te bloemerig. Ook de smaken van de verschillende ingrediënten (tomaat, kaas, salami en champignonnen) kwamen goed naar voren.
Siemen besloot de avond af te sluiten met een gigantische ijscoupe met vers fruit. Ik bestelde gewoon een theetje, maar toen de ober Siemen’s coupe bracht, zag ik dat hij er twee lepeltjes bij had gelegd, “just in case”.
Heerlijk, toch?
En de prijs? We betaalden €40,65 voor twee hoofdschotels, een dessert, twee of drie cola’s (men geheugen laat me in de steek) en thee. Het ijsje was tamelijk duur (€7 of €8), maar zeker genoeg voor ons twee, met drie gigantische bollen ijs onder een berg vers fruit. Daar wil ik wel wat voor betalen.
De volgende avond wilden we wat anders proberen, maar niet goed wetende waar naartoe trokken we weer naar dezelfde buurt. Geen slimme zet, maar het was nu zo. Nadat we wat waren lastig gevallen door obers van andere zaken, besloten we terug naar Valentino, het Italiaanse restaurant te trekken. Deze keer namen we geen dessert en betaalden we €26,10 voor twee hoofdgerechten en drank.
Tijdens onze derde en laatste avond in Lissabon gingen we dan toch ergens anders heen. Een restaurant genaamd Andorra. Na 20 minuten waren we er weer weg.
Het was vreselijk.
Overgefrituurde calamari met een slaatje dat recht uit een plastieken zakje kwam. Dat kreeg ik. Siemen bestelde een garnalencocktail die uiteindelijk bestond uit een glas met wat sla en zes kleine scampi. Wat een geldverspilling (€8 voor elke gerecht, €21 in totaal met drank erbij), maar het was onze eigen fout. Hadden we maar wat beter moeten zoeken.
We erkenden onze fout, maar wilden onze avond niet laten vergallen door een slechte maaltijd. Ik vind het immers vreselijk wanneer ik ergens slecht eet, en zeker wanneer ik er teveel voor betaal. Dus deden we het enige wat we konden doen: we trokken terug naar Valentino voor een ijsje en man, dat smaakte goed.
Nogmaals, ik ben er zeker van dat je in Lissabon heerlijk kunt eten als je maar weet naar waar je moet trekken. Normaal zoeken wij ook steeds naar de kleinere, gezelligere plekjes, maar om de een of andere reden hadden we daar in Lissabon de energie niet voor. We hebben ons lesje nu wel geleerd.
Conclusie?
Misschien is Lissabon gewoon onze stad niet, wie zal het zeggen. Wel weet ik dat ik nog terug wil naar Portugal, dus misschien moet ik ze dan gewoon een tweede kans geven? En een local inschakelen om me de fijnere restaurantjes te tonen.
Pin voor later
Ben jij al in Lissabon geweest? Wat vond je ervan?
